This Way or That Way?

In my previous post, I mentioned that I've been doing a lot of thinking discernment. A slew of career opportunities have come along and given my age, I should choose wisely. Whilst I'm grateful for all of them, it doesn't help that the choices all present very promising paths.

The question may be summed as follows, do I know live the dream or take up the challenge? Must I begin to Build or once again trail-blaze?

Since college, I've dreamed of being part of this organization. My first application didn't even get me the call from HR. The second time I applied, the director mentioned my lack of experience. Third time's a charm and a paper is on its way this week.

But another organization is putting me up for a challenge. The local market has proven to be saturated for this local giant. Part of its strategy is to conquer the globe and build a global presence. And they need warm bodies to take up this challenge and create the global brand.

On my end, it's a question of building or trail-blazing. The former would enable me to build expertise on a certain area which is the battleground or forefront for most companies in that industry. Further, if ever I decide to migrate it would be easier to get a job given their global reach. The latter would enable me to stretch myself once again in a field that I have little expoosure in. Further, if I decide to stick with them I would be a pioneer and one who can possibly leave a legacy.

So do I follow the dream or take up the challenge? Build or trail-blaze?

Your Number Two

Disclaimer: I've been receiving offline messages through Y!M asking if I'm ok and why the emo posts. I'd like to clarify that this isn't really an emo post but rather a "eh kung ganun talaga post". LOLs

I dislike how cranial I can become when faced with a problem or situation. Ever since, I've been a problem solver who'd look from different angles to try to come up with a solution. I've held this belief that there is more than one way to arrive at the solution. However, this presupposes that there is a solution or that the problem needs to be solved.

Recently, i've been thinking too much. Blame it on opportunities that are coming along (which am thankful for) but moments of thought have also been invested in my so-called lovelife (or lack thereof). I've noticed a pattern on past potential partners - that most are either taken, already have prospects, or strings from the past. This made me think that I may be actually the one with the problem - that I attract those kind of men.

Instead of fixing the problem, I've succumbed to the idea that I might as well just be the kabit and that prudence would prescribe that I abide by these rules... and be your number 2.

- - - - - - -

Inspired by my own personal experience and this honest-to-the-bones post.

In a Weird Space

...urong sulong na lang ba?

Breaking Down Love

Bakit ba mahilig gawing kumplikado ng mga tao ang LOVE na yan?

Simple lang naman. Gusto mo, mahal mo, eh di go! Magkabayag ka na sabihin sa kanya yun... huwag ka gagamit ng pagpapahiwatig at pahapyaw-hapyaw dahil hindi naman likas na manghuhula ang mga tao.

Kung ayaw sa iyo eh di huwag pilitin ang sarili. Magkabayag ka na piliting tanggapin ang pangyayari at mag-laan ng oras para maghilom at magmove-on. Bakit? Siya lang ba tanging lalaki na magpapatibok sa puso mo at magpapakislot sa puson mo? Buksan ang mata at marami pang iba diyan.

Kung may gusto din sa iyo at mahal ka din, eh di go! As long as kaya mong saluhin at pangatawanan yung relasyon ninyong dalawa. Umiwas na sa paghanap ng iba o paghagilap sa nakaraang tapos na. So what kung higit ang pagmamahal nung isa sa isa? Bottomline naman eh mahal ninyo ang isa't isa at hindi ang iba iba. Sapat na dapat yun para ituloy ninyo ang inyong pangroromansa.

Kung sa isang banda ay magising ka isang umaga at alam mong wala na talaga, huwag nang sayangin ang panahon nung isa. Magkabayag kang sabihing wala na talaga at huwag nang umasa pa. Masakit man sa isa, gawin ito para sa ikabubuti niya. Pakawalan habang maaga pa.

Kung sa isang banda ay nagigising ka sa alaala ng nakaraan at parating bumabagabag ito sa iyo, eh gawan mo ng paraan yan para makapagmove-on ka na talaga. Pilit itatak sa utak na never ka naman na talaga makakakilala ng taong katulad niya dahil isa lang talaga siya (unless na may kambal siya - joke onli!). Pilit lunukin lahat ng pait na meron ka sa kanya para ma-i-ebak mo na lang yan isang araw. Pilit panghawakan ang mga panahong masasaya pero huwag gawin itong batayan para sa mga posibleng masasayang araw na kapiling na ng bagong darating. Buksan ang mata, wala ka na sa piling niya at maging fair ka sa taong kinakasama mo ngayon.

Kung sa isang banda ay nagising ka sa isang umagang ma-realize na mahal mo pa din talaga ang nakaraan miski naloko mo na ang sariling mong nakapagmove-on ka na, eh dalawang bagay lang naman ang pwede mong gawin talaga. Una, magpakatotoo ka't sabihin sa kanya ang tunay na nararamdaman. Kung may tingin pa siya sa iyo eh di good, eh kung wala talaga eh magmove-on ka na talaga! Pangalawa, manahimik ka na lang diyan at magmove-on ka na talaga - kawawa ka naman kung buong mundo tuloy-tuloy sa pag-ikot samantalang ikaw ay naiwang nakatali sa nakaraang lumipas na. Mas lalong nakakalungkot kung yung nakaraan mo'y tuloy-tuloy na sa kanyang pag-ariba.

Kung mangangarir ka lang naman, sabihin na sa simula pa lang na kantutan lang naman ang hanap mo. Tulad ng sabi ko sa nakaraang post ko, sa ganito mas madaling kumaripas patungo sa fire exit kung hindi mo na talaga kaya ang init. Kung isang araw eh ma-realize mo na mahal mo na pala siya pero hindi ka sineseryoso eh magkabayag ka nang sabihin sa kanya na nag-iba ang pagtingin mo. Kung mahal ka din niya eh di go, kung mukha ka lang tite sa kanya eh di tuloy na lang ang kantutan.

Sa pag-ibig na iyan, malaki ang posibilidad na may masaktan talaga. Pero eh kung ganun naman talaga... basta, maghanda ka na lang lagi sa tinatawag nilang Karma kung may masasaktan kang iba.

- - - - - - -

Bato-bato sa langit, ang tamaan huwag magagalit. Sabi nga ng Sprite, magpakatotoo ka!